Bu sabah büyük bir gürültüyle uyandim sanki evde savas cikmişti cok fazla ses vardi salona doğru yürüdüm gördüğüm manzara karsisinda adeta donmus kalmiştim salonun ortasinda birini boylu boyuna yatirmişlar ve bembeyaz bir carsafla üstünü örtmüşlerdi annem basinda dualar okuyor ve ağliyordu kardesim yerde yatanin saclarini oksuyordu abim sanki duvarlardan bir şeyin hincini çikarircasaina yumruk atiyor ve bağiriyordu herkes burdaydi ve ağliyordu sanki kimse beni görmüyordu seslenmeye caliştim boğazim düğümlendi kimse beni farketmemişti nasil neden diye düşünmeye calişirken annemin feryadini duydum ercannn o an bende film kopmustu yerde boylu boyuna yatan bendim ağlamak istedim gözlerim yaniyordu sanki göz pinarlarim kurumustu beceremedim bağiramadim kesilmiştim nasil neden olmazdi ölümü kendime konduramamiştim ölmüştüm bitmişti arrtik ölümün soğukluğu sarmişti bedenimi ruhum üşüyordu öylece yerde yaatan bedenimi seyrettim hayatim film seridi gibi gecti gözlerimin önünden dualar okundu ağitlar yakildi göz yaslari döküldü tanidiğim tanimadiğim sevdiğim sevmediğim herkes ordaydi ve işte zamani geldi heralde gelmişti tabutumu gördüm tahta ve civilerden yapilmiş ölüm aracimi içim burkuldu şimdi biraz daha korkuyordum ve dahada cok üşüyordum beni kaldirdilar tabutuma koydular canim aciyordu ağliyamamak isyan edememek ne kötüydü yapmayin burdayim diyememek sarilamamak sevdiklerine üzüntüsüne ortak olamamak herkes ağliyor ve işte beni evden cikariyorlar hayatimin o en güsel en cocuk en hüzünlü en sevinç dolu yerindeyim sokağimizda son kes yürüyorum bu seferki yolculuğum karanliğa ve sonsuzluğaydi içim aciyordu ama birini aradi gözlerim biri yoktu sevdiğim canim nerdeydi onu son kezde olsa görmek istiyordum işte ordasin sokağin başindan ağliyarak kosuyorsun geldin ve bana son kes sarildin tabutuma buz gibi bedenime şimdi canim daha cok yaniyordu yapma bitanem canimi yakiyor göz yaslarin dayanamiyorum ben yanindayim seninleyim göz yaslarini silmek istiyorum sana dokunmak sarilmak istiyorum cok aci cekiyorum ağliyamiyorum omuzlardayim işte son yolculuğum baslamişti devamı…

Hayata Kaldığı Yerden Devam Etmek

İnsanoğlunun en rahat, en savunmasız olduğu dönemi hiç kuşkusuz ki anne karnıdır. Çünkü orda hiçbir derdin yok, yan gelip yatıyorsun. Düşünsenize öyle konforlu bir yerden nasıl bir dünyaya geliyoruz. Kötülüklerin, ihanetin, soğuğun, rüzgarın, yalanın baş gösterdiği bir dünya…

Doğduğu anda bebeklerin yaptıkları ilk şey her yerde aynıdır. Merak ettiniz mi, dünyaya gelirken neden ilk olarak çığlık atıyoruz diye? Aslında o zamandan anlıyoruz bu dünyada bizi ne kadar kötülük, zorluk bekliyor. İlk defa soğukla, ışıkla, rüzgarla… tanışıyoruz. Küçük bedenimizin bunlara karşı korumasız olduğunu anlıyoruz. Artık konforlu hayat dönemimiz bitmiş, hayat mücadelesini verme savaşımız başlamıştır.

Hayat mücadelemizi verirken nasıl savaşacağımızı da bilmemiz gerekir. Her insanın savaş taktiği de farklıdır. Kimisi kötülüklerin üzerine giderek savaşır, kimisi kötülüğün yakasını tutana kadar uzaktan bakar, kimisi tek başına, kimisi yanına bir grup alarak savaşır, kimisi de… Burada neden bu kadar çok savaş taktiğimiz var demiyorum. Önemli olan insanın mücadelesini verebilecek bilinçte olması. devamı…

Hayatımızda çoğu kez zorlukla karşılaşmışızdır. Kimimiz belki de nefes aldığı her gün zorluğa maruz kalmıştır. Her insan aciz olduğnu hissetmiştir mutlaka. Acziyetimiz karşısında bile durmaya dermanımız kalmadığı çok olmuştur. Acizsen ancak inat gerekir; inadın kırılmayack kadar kuvvetli bir inat. İstanbulda betonun hakimiyet kurduğu bir bölgede gözüme küçücük birkaç çiçek ilişti. Etrafını teknolojinin her neferi sardığı halde hatta kenarları çelik tellerle doldurulduğu halde yine de insanlığa seslenmek için bir hamle yapabilmişti var gücüyle. O toprağını bile göremediğimiz beton yığınlarına inat edercesine Güneşe bakıyordu.İşte o an düşündüm ki hiçbir imkanımız elimizde olmadığında acaba biz insanlar ne yapardık? Rüzgarı bekleyip savrulmaya mı mahkum olurduk yoksa rüzgar olmaya mı çalışırdık?

O günden sonra anladım başarmak sadece imkanlara sahip olmakla değilmiş. Çoğu zaman da imkan yaratmak gerekiyormuş.Annelerin-babaların baş tacı gibi değer verdiği, gözü gibi sakındığı yavrularını düşünelim. Çiçek yetiştirmeye çalışan kutsal anneleri babaları düşünelim. Gerekli tüm imkanlar sağlandığı halde çiçek açmıyorsa, etrafına güzelliğini gösteremiyorsa neden ne olabilirdi? Çiçeği yetiştirmeye çalışan bahçıvanlar(anne-baba) herşeyi yapmasına rağmen yine de çiçek görememişse ne yapsın? Düşünün, düşünelim bunu. Düşündüm ben de düşündüm; ama hiçbir şey söyleyemeden düşündüm. Dilime gelmesine rağmen sırf bahçıvanlara yazık etmemek için yuttum. Ve çok sonra anladım ki neden ne bahçıvan ne toprakmış. Kendimi de hesaba katarak açmayan çiçeklerde buldum nedeni.Sanırım çiçek istemezse hangi bahçıvan isterse istesin, hangi toprağa konulursa konulsun, hangi şekilde korunursa korunsun bu iş olmuyor. Yeter ki çiçek açmayı istesin. Başarma azminin yankıları hissedilsin toprağında. İşte o zaman ne beton engelleyebilir ne de çelik tel yığınları çiçeği. İmkanı olmayan ama açmayı başaran binlerce çiçek var. Mesela bir engelli genç kızın kendi kaleminden anlattığı hayat mücadelesi ve zaferi. O demişti ki kitabının adına; ”hayata gülümsersen, gülümser sana”.

Her başarısızlığımıza acziyetimizi neden göstermek, kendi bahanelerimizin arkasına sığınmak hatta başkalarını suçlamak ihanetin en acımasızı değil mi bizi yetiştirmeye çalışan bahçıvanlarımıza? İmkanımız yok diye isyan edeceğimize imkan oluşturmaya inat etmeliyiz. Bunu engeli, etrafındaki çelik tellerini kıran ‘çiçekler’ yapıyor da engel olmadığı halde kendi kendine engel oluşturan bizler neden yapamıyoruz? Ya hiç gerçekten aciz olmadık ya da ilk adımımızı kararlı ve inatçı atmadık. Asla unutmayalım herşeyden önce en büyük imkanımız yine kendimiziz. Herşeye rağmen başarmak, mutlu olmak, zirveye çıkmak elimizde. Farkınızı yaratmak elinizde yeter ki harekete geçin.

Her şey sizin için ve sizinle olsun. Harekete geçtiğiniz ve hareketlendirdiğiniz için teşekkürler!!!